St. Antonius Abt Volkel


Antonius Abt

Antonius wordt rond 251 in Egypte geboren. De nalatenschap van zijn welgestelde ouders schenkt hij aan de armen. Hij trekt zich terug als kluizenaar in de Egyptische woestijn, waar algauw een aantal gelijkgezinden zijn nabijheid opzoekt. Er ontstaat een soort leefgemeenschap, waarbij de kluizenaars wel apart wonen, maar onder geestelijke leiding staan van Antonius, die daarom de ‘eerste abt’ wordt genoemd.

Athanasius’ geschrift met het levensverhaal van Antonius is eeuwenlang het leerboek van de ascese (sobere, strenge, vrome leefwijze) geweest. Antonius sterft op hoge leeftijd – hij zou 105 zijn geworden – en wordt op zijn verzoek in de woestijn begraven.

Eind elfde eeuw wordt de orde der antonieten gesticht, die zich om zieken bekommert. Zij nemen vooral de zorg op zich voor de pestlijders. De antonieten mogen hun varkens vrij laten rondlopen. Buurtbewoners geven de dieren, die als herkenningsteken een belletje om hun nek dragen, te eten als bijdrage aan het klooster. Het varken en het belletje zijn in de beeldende kunst bekende attributen van Antonius Abt.

‘Antonius met het varken’ wordt aangeroepen tegen (vee)ziekten en het ‘antoniusvuur’, ook wel de kriebelziekte genoemd. Dit is een nare huidziekte die wordt veroorzaakt door het eten van met moederkoorn (een schimmelsoort) besmet graan, vooral rogge.

meer informatie:


volgende : Christus Koning

vorige : de glazeniers